Previous Page of 3Next Page

Emeged. Sam is my name. NOT YAM. {On-Hold}

Dedicated to
zsehneiyz11
spinner.gif

Dedicated kay mama nhesz. Siya lang kasi ang napagkwentuhan ko dito sa wattpad world nung...Alam mo na yun mama. Hahah. Sana magustuhan mo. :)) (maka-mama, wagas ehh noh?)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Sam's POV

Waaahhhhhh!!! MOO!!! Ang gwapo niya! As in. Hihih! Oo na, alam kong ganyan ang lagi kong intro kapag kinakausap kita. Nananawa ka ba? Hahah. Pwes. Magdusa ka. Isa ka lang namang "takip ng ballpen" kaya hindi ka makakapagreklamo. Bwahahah! Hayy! Nakakabagot. Ang tagal naman ng mga ka-service ko? Gusto ko na umuwi. Grrrrrrr....

Nandito na ako ngayun sa service. Ako lang andito sa loob. Nasa labas ata yung iba. Siguro bumili si mini park ng pagkain.

At dahil nga walang ibang tao dito. Mukha nanamang akong baliw na kinakausap tong takip ng ballpen na toh. Oo. Takip lang siya ng ballpen at pangalan niya ay "Moo" Hahah.  Weird ba? May nagbigay kasi sa akin nito nung 12 years old ako. Ganto ang history niyan.

 

~Flashback~

Naka-upo ako ngayun dito sa may damuhan ng subdivision namin na may busangot na mukha. Kakauwi ko pa lang galing ng school. Psh. "School". Naalala ko nanaman. Sinabi na kasi yung mga nakasali sa merit awardees at honors. And.....BAM! Hindi ako nakasali. Emeged. Ang sakit. Disappointed sila mommy at daddy.

Nakapang school uniform pa nga rin ako ehhh. Tumakbo kasi ako palabas nung pinagalitan na nila ako.  :(

"AHH!!!! Nakakainis. Nakakainis. Nakakainis. Nakakainis. Nakakainis!!!" sigaw ko habang binubunot yung mga damu tapos ibabato. 

Tumingin ako sandali sa pwesto ko. Ooops. Ubos na yung damo. So, lumipat na ako ng pwesto tapos naupo na dun sa may marami pang Damo. Ok...Continue. 

"Waahhhhhh!!!!!!!!! Nakakinis!" sigaw ko tapos bumunot ng makapal ng damo tapos binato ulit. 

"Nakakainis na!!!" tapos nagpapadyak na ako. 

Ano bang magagawa ko? Naiinis na ako ehhh. Naiinis ako sa sarili. Kasi hindi ko nagawa yung gusto nila. Hindi ako nakasali sa awardees. Hindi sila proud sa akin. Wahhh! Feeling ko USELESS ako. 

"Bakit ka umiiyak?" 

"Huh?!" sabi ko. Bigla kasing may nilalang na sumulpot dito sa harap ko.

"Sabi ko, Bakit ka umiiyak." ulit niya.

Tiningnan ko siya. Hmm. Naka-school uniform tulad ko. Pero di katulad nung suot ko. Taga-ibang school. Ngayun ko lang nakita.

"Bagong lipat ka?" tanong ko.

"Nope. Hindi ako dito nakatira. May binisita lang kami ni mommy. Oh. Di mo naman ako sinagot ehh. Bakit ka nga umiiyak?" tanong ulit niya.

"Di naman ako umiiyak ahhh?" sabi ko. Hindi naman talaga diba? 

"Anong hindi? May luha ka ohh." Umupo na siya sa tabi ko. Lumapit siya sakin tapos pinunasan yung pisngi ko. 

Natameme ako sa ginawa niya. Hay... Umiiyak na pala ako. Hindi ko man lang naramdaman. 

"For the last time. Bakit ka umiiyak?" tanung ulit niya. 

"Disappointed sila sa akin. Galit sila sa akin. Hindi sila Proud sa akin. Nakakainis. Feeling ko useless ako." 

"Useless? Bakit mo naman nasabi yon?" 

"Kasi tungkulin kong pasayahin yung mga magulang ko. Tungkulin kong mag-aral ng mabuti. But....Di ko nagawa yung tungkulin ko. B-but believe me. I tried. Kasali naman ako sa top students, pero hindi ako nakasali sa awardees." Ayun, naiyak nanaman ako. habang kinukwento ko yung buong pangyayari.

"*sigh* Uhm.....Wait." sabi niya nung natapos kong ikwento lahat. 

May nilabas siya na ballpen na may kakaibang design. Natigil ako sa pagluha. Omo! Akin na lang. Ang cute ehh. Kakaiba yung style. Unique. 

"Oh eto. Kunin mo." sabay abot sa akin.

"Ehhhh? Takip ng ballpen? Ano namang gagawin ko dito?" -_- Akala ko naman buong ballpen bibigay niya.

"Ok. Ganto. If you ever feel useless, ikumpara mo lang yung sarili mo diyan sa takip ng ballpen na yan."

"Huh? Bakit? Paano?" tanong ko. di ko gets. 

"Kapag ang ballpen nawala tapos yung takip nalang natira, diba parang useless na yung takip? Kasi hindi na siya magagamit ehhh. Tapos minsan. Ita-try mo pang gamitin yun sa iba mong ballpen na nawalan ng takip. Pero, siyempre, hindi siya kasya dun. Kasi nga diba, DI NAMAN SIYA PARA DUN. O kaya naman, magkasya nga. Masagwa naman tingnan, kasi magkaiba.

Katulad nating mga tao. Sometimes, we feel useless. We always try to fit in. We do things to make our family proud. We do things for us to be recognize as the perfect one. But......we 'should' do things that make us happy. We sould do the thing we 'need to do. But at the same, the thing we need to do, should also make us happy....

Previous Page of 3Next Page

Comments & Reviews (9)

Login or Facebook Sign in with Twitter


library_icon_grey.png Add share_icon_grey.png Share

Media

Ang Takip ng Ballpen, Bow.

Who's Reading

Recommended