Proloog




Ik heb nooit echt nagedacht over hoe ik dood zou gaan, hoewel ik daar de laatste maanden redenen genoeg voor had. Maar zelfs al had ik dat gedaan, dan nog zou ik nooit bedacht hebben dat het zo zou gaan.
Ik staarde met ingehouden adem naar de andere kant van de lange ruimte, in de donkere ogen van de jager, die vriendelijk terugblikte.
Het was wel een goede manier om dood te gaan: in plaats van iemand anders, iemand van wie ik hield. Nobel, zelfs. Dat zou toch wat waard moeten zijn.
Ik wist dat als ik nooit naar Forks was gegaan, ik de dood nu niet in de ogen zou staren. Maar hoewel ik doodsbang was, had ik toch geen spijt van die beslissing. Als het leven je een droom biedt die zo ver buiten alle verwachtingen ligt, is het niet redelijk om het einde ervan te betreuren.
De jager glimlachte licht toen hij op me af liep om me te doden.




1. Op het eerste gezicht

Mijn moeder bracht me naar het vliegveld. De autoraampjes stonden open,
want het was 24 graden in Phoenix en de wolkeloze lucht was strakblauw. Ik
had mijn favoriete bloes aan: mouwloos, van witte broderie. Ik droeg het als
afscheidsgebaar. Mijn parka trok ik wel aan in het vliegtuig.
Op het Olympic Peninsula in het noordwesten van de staat Washington ligt, onder een bijna altijd aanwezige wolkendeken, de kleine provinciestad Forks. Er valt meer regen op deze onbetekenende stad dan waar ook in de Verenigde Staten van Amerika. Juist deze stad en zijn duistere, altijd aanwezige schaduw was mijn moeder samen met mij ontvlucht toen ik een paar maanden oud was. En in deze stad had ik tot mijn veertiende elke zomer een maand moeten doorbrengen. Vanaf toen had ik mijn poot stijf gehouden en de afgelopen drie zomers hadden mijn vader Charlie en ik twee weken doorgebracht in Californië.
En nu verbande ik mijzelf naar Forks - een actie die ik met groot afgrijzen ondernam. Ik verafschuwde Forks.
Ik was dol op Phoenix. Ik hield van de zon en de verzengende hitte. Ik
hield van de levendige, uitgestrekte stad.
'Bella,' zei mijn moeder tegen me - de laatste van duizend keer - voor ik op het vliegtuig stapte. 'Je hoeft dit niet te doen.'
Mijn moeder lijkt op mij, maar heeft kort haar en lachrimpels. Ik voelde een vlaag van paniek toen ik in haar grote, kinderlijke ogen staarde. Hoe kon ik mijn lief hebbende, verstrooide, onbezonnen moeder aan haar lot overlaten? Natuurlijk had ze nu Phil, dus de rekeningen zouden waarschijnlijk wel betaald worden, er zou eten in de koelkast liggen, er zou voldoende benzine in de auto zitten, en er zou iemand zijn die ze kon bellen als ze verdwaalde, maar toch...
'Ik wíl gaan,' loog ik. Ik was altijd al een slechte leugenaar geweest, maar ik had deze leugen de laatste tijd zo vaak verteld dat hij nu bijna geloofwaardig klonk.
'Doe Charlie de groeten.'
'Doe ik.'
'Tot gauw,' drong ze aan. 'Je kunt thuiskomen wanneer je wilt. Ik kom
meteen terug als je me nodig hebt.'
Maar ik kon aan haar ogen zien wat een zelfopoffering deze belofte inhield.
'Maak je geen zorgen om mij,' drukte ik haar op het hart. 'Het wordt geweldig. Ik hou van je, mam.'
Ze omhelsde me stevig, en toen stapte ik op het vliegtuig en was ze verdwenen.

Het is vier uur vliegen van Phoenix naar Seattle, nog eens een uur met een
klein vliegtuig naar Port Angeles en vandaar is het nog een uur met de auto
naar Forks. Vliegen vind ik niet erg, maar ik maakte me een beetje zorgen
om dat uur in de auto met Charlie.
Charlie had overigens behoorlijk makkelijk gedaan over dit hele gedoe.
Hij leek oprecht blij dat ik voor het eerst voor wat langere tijd bij hem kwam
wonen. Hij had me al ingeschreven bij de middelbare school en zou me helpen bij het vinden van een auto.
Maar het leven zou vast moeizaam worden bij Charlie. We waren geen
van beiden erg spraakzaam, en bij hem wist ik überhaupt niet waarover ik
moest praten. Ik wist dat hij mijn beslissing niet echt begreep, want net als
mijn moeder, had ik mijn afschuw van Forks nooit onder stoelen of banken
gestoken.
Toen ik landde in Port Angeles, regende het. Ik zag het niet als een voorteken, het was gewoon onvermijdelijk. Ik had al afscheid genomen van de
zon.
Charlie wachtte op me met de surveillancewagen. Ik had niet anders verwacht. Charlie is police chief Swan voor de brave burgers van Forks. De belangrijkste reden waarom ik een eigen auto wilde, ondanks mijn gebrek aan