Ben Blushi-Te jetosh ne ishull

Ben Blushi "Te Jetosh Ne Ishull"

1.  

Ishte një ditë e nxehtë dhe njerëzve nuk u hahej mish. Pazari ishte zgjuar  

i pari dhe pas tij ishte zgjuar qyteti. Zakonisht, qyteti lodhej në pazar  

dhe çlodhej në kishë. Por ishte e diel dhe jo të gjithë punonin. Ishte një  

ditë pazari dhe jo të gjithë shkonin në kishë. Fshatarët kishin ditën e  

tyre të punës. Qytetarët kishin ditën e kishës dhe të pazarit. Gratë  

dilnin nga mesha e mëngjesit, shkonin në pazar, ku i frynin trastat si  

gjinj, dhe pastaj ktheheshin në shtëpi. Kur ato vonoheshin pas gjërave të  

panevojshme, fëmijët i prisnin me gojë hapur. Burrat pinin duhan në hije  

dhe shikonin gratë. Kafshët rrinin në diell dhe, duke pritur të shiteshin,  

shikonin burrat. Ata që kishin vapë freskoheshin në liqen. Por qyteti  

ishte në mes të maleve dhe jo të gjithë dinin not.

Deri kur u mbyll pazari ai nuk i shiti dot dy delet e tij. Mblodhi paratë  

që kishte fituar dhe u nis. 

Xhamia ishte në të dalë të qytetit. Në dimër ajo rrugë ishte e pushtuar  

nga balta, por atë ditë bënte zheg dhe toka digjte mbi kokë dhe nën këmbë.  

Dera e xhamisë ishte e mbyllur. Ai trokiti me një gur mbi portën e vogël.  

Imami u shfaq pas pak duke lidhur tyrben mbi kokën e rruar. Alekum Selam.  

Mirëdita, i tha ai. Dua të bëhem mysliman. Urdhëro, e ftoi imami. Je i  

pari që vjen sot. Të krishterët merren me tregti të dielave. U fut brenda  

dhe pati ftohtë. U ulën të dy përballë njëri-tjetrit mbi një rrogoz, i  

cili në anën e tij dukej më pak i përdorur. Xhamia ishte bosh. Dielli  

hynte me zor nga katër kamare të vogla, të shpërndara nga një në çdo faqe  

muri. Në një cep të errët mezi dukej një tenxhere e madhe dhe pranë saj  

bukë dhe disa kokrra ullinj. Je në shtëpinë e Zotit, i tha imami, si për  

t'i thënë mos u habit. A ha Zoti ullinj, qeshi ai duke u përpjekur ta  

ngrohte xhaminë me shaka. Imamit nuk i lëvizi asnjë muskul. Ullinjtë i ha  

unë. Doktorët thonë se bëjnë mirë për veshkat.

Pse do të vish në Islam, e pyeti thatë imami, pa e lënë të vazhdonte  

udhëtimin e tij nëpër muret bosh të xhamisë. Aliu iu përgjigj se nuk  

kishte ndonjë shkak, por mendonte se Islami është një gjë që duhet  

provuar. Unë fitoj sa për t'u ushqyer, nisi të shpjegonte. Nuk kam ndonjë  

arsye të veçantë. Islami është feja e Perandorisë dhe unë e respektoj si  

një shtetas i rregullt. Nga Islami vijnë ligjet, taksat, ushtria dhe  

drejtësia. E këto nuk mund t'i zbatosh si duhet po nuk njohe burimin e  

tyre të vërtetë. Shpejt ose vonë, të gjithë do të bëhen myslimanë. Babai  

më ka thënë që punën e sotme mos e lër për nesër. Unë zgjohem herët në  

mëngjes, si kafshët që shes dhe shëroj, prandaj nuk e kam vështirë të  

falem në oraret që përcakton feja juaj. Njoh shumë të tjerë që do të ishin  

bërë myslimanë në qoftë se do të kishin regjimin e bagëtive. 

Sa vjeç je? Tridhjetë e nëntë i mbusha në korrik. Ka myslimanë të tjerë në  

fshatin tënd? Jo, tha ai, unë do të jem i pari. Njeh ndonjë mysliman  

tjetër? Kroi kokën dhe u kujtua. Njoh Ali Tepelenën. Ç'është ky, tha  

imami. Aliu është kusar. I zë pritë karvanëve dhe grabit ushqime, mallra  

dhe kafshë, që pastaj i shet. Kohët e fundit ka marrë një titull nga  

Stambolli dhe trimat e tij e thërrasin dervenxhi. Tani kontrollon rrugët  

dhe grykat nga kalojnë karvanët dhe i ka bërë zap gjithë kusarët e tjerë.  

Askush nuk vjedh dot pa lejen e tij. Para disa muajsh u fsheh në shtëpinë  

time se e ndiqnin ushtarët e Kurt Pashës për ta vrarë. Kuajt i sjell tek  

unë për t'i shëruar dhe prandaj jemi njohur. A të ka folur Aliu për  

Islamin? Po. Njëherë ai më tha se sikur Muhamedi të ishte shqiptar, grekët  

do ta kishin vrarë atë. Imami nuk lëvizi, por diçka mërmëriti. Në qoftë se  

Muhamedi do të ishte shqiptar, grekët do të ishin çifutë dhe çifutët nuk e  

vranë dot Muhamedin. Megjithatë, Muhamedi nuk mund të ishte shqiptar. Të  

gjithë profetët kanë lindur në shkretëtirë aty ku nuk ka ujë dhe nuk ka